یادم است پارسال این دستور جلسه مرزبان محترم شعبه آقا یوسف استاد جلسه بودند و صحبت می کردند؛ برای من خیلی جالب بود و خیلی دوست داشتم در این زمینه فعالیت کنم که خوشبختانه یاری خداوند و مساعدت دوستان باعث شد که در این قسمت خدمتم را آغاز کنم. اما بحثی که وجود دارد این است که در این مسیر که قدم می گذاریم خیلی از عوامل کمک می کنند تا بتوانیم به آن حال خوش برسیم.

در صدر و از ابتدا یار مهربان کنگره جناب آقای دژاکام قرار دارند؛ ایشان ده سال تلاش نمودند تا شربت (اتی) در سبد دارویی کشور قرار بگیرد؛ در سال 86 تقریبا" یک گروه پنجاه نفره روی پایلوت قرار گرفتند و از میانشان 16 نفر به رهایی (بدون بازگشت) رسیدند. شاید اگر این پنجاه نفر نبودند من نیز نمی توانستم امروز بوسیله ی این دارو به حال خوشی که الان در موردش صحبت می کنم برسم. در ادامه با گسترش شعبات و دوستانی که وارد این مجموعه می شدند؛ تعداد کلینیک ها افزایش پیدا کرد بطوری که امروز 30 کلینیک در رابطه با این پروژه با کنگره60 همکاری می کنند. همه ی اینها دست به دست یکدیگر می دهند تا یک نفر به رهایی برسد.

امروزه بالغ بر 300 نفر از عزیزان در بخش (اتی) و در سطح کشور در حال فعالیت هستند؛ هدف آنها فقط و فقط رهایی عزیزانی است که دربند هستند. شاید روزهای نخستی که به کنگره مراجعه کردیم و بعد از مشاوره تازه واردین و انتخاب راهنما اولین شخصی را که دیدیم مسئول (اتی) بود؛ او ما را تا شعبه ی آکادمی و ورود به پروسه ی دارویی همراهی کرد و همچنین بچه های (اتی) تا انتهای سفر همراه مسافران هستند و در ادامه نیز در بخش فالوآپ پیگیر مسائل هستند تا این روند به درستی و ثبت شده و قانونمند به اتمام برسد. بچه هایی که در بخش اتی در حال خدمتند شاید دومین نفری هستند که بعد از راهنما از حال تمام رهجویان باخبرند؛ به وسیله و میزان داروی نوشته شده و یا بالا و پائین هایی که می شود و این اتفاق خوبی است؛ شاید در این قسمت سوء تفاهماتی بوجود بیاید؛ (وقتی از رهجویی سئوال می شود که چرا برای دریافت دارو به کلینیک مراجعه نکرده است) ما در اینجا نقش ناظم را نداریم بلکه جزئی از شما هستیم؛ ما در اینجا حضور داریم تا کار شما به راحتی و سهولت ادامه پیدا کند و تنها دغدغه همان نگرانی ما است که شخصی که تا مرحله ای به خوبی سفر کرده به چه دلیل برای دریافت داروی خود مراجعه نمی کند. و این به نظر من احترام به خودمان و ارج نهادن به سلامتی است کسی که دنبال سلامتی است مهمترین چیز در سفرش داروی (اتی) است وقتی من دارویم را تهیه نمی کنم برای جلسه آمدن هم مشکل دارم چون بازسازی به خوبی انجام نشده و انرژی ندارم و همین باعث کنسل شدن حضورم و خروج از مسیر می گردد و این واقعا" حیف است چون امکانی فراهم شده و راهی آسفالته پیش رویمان قرار گرفته که سالها در انتظارش بوده ایم و واقعیتی که نمی شود منکرش شد این است که اگر دیر به ایستگاه برسیم اتوبوس را نخاهیم دید؛ اتوبوس به حرکت خود ادامه می دهد. این دارو به سختی فراهم شده ولی گاهی می تواند به سادگی از دسترسمان خارج می شود.

اکثرا بچه های سفر اولی به خاطر دارند که چند ماه پیش دارو کمیاب شد و یکسری از کلینیک ها بسته شدند و این بسته شدن باعث غربال شدن عده ای از افراد شد؛ خیلی از عزیزان در آن موقع بودند اما الان حضور ندارند. در واقع تهیه ی اپیوم یا همان تریاک بسیار مشکل است و همراه داشتن آن جرم محسوب می شود در صورتی که همراه داشتن شربت تریاک با مجوز درمان یا کارت کنگره منعی ندارد؛ درست است که اعتیاد بیماری محسوب می شود اما تریاک مواد مخدر است و همراه داشتنش جرم محسوب می شود. بحث های حاشیه ای دیگر مانند مصرف کنندگان، فروشندگان؛ دربدری در خیابان و بدقولی و مواد غیر مرغوب هم هیچ. مصرف دارو برای بازسازی سیستمهای از کار افتاده ی بدنمان است؛ در پایان می خواهم تشکر کنم از عزیزانی که باعث شدند که این دارو به راحتی در دسترس کسانی که خواست درمان دارند قرار بگیرد همچنین از مرزبانان و ایجنت محترم که در فضای مرزبانی ما را پذیرفتند و در ادامه راهنمایان و کمک راهنمایان عزیز که تلاش و پیگیری می کنند و دغدغه ی رهجویان را دارند؛ شاید رهجو هفته ای دو روز اینجا باشد ولی راهنمایان اکثر روزهای هفته به دلیل همین دغدغه ها اینجا هستند. دبیران لژیون هم از این قاعده مستثنا نیستند و همگی بخوبی ایفای نقش می کنند این هفته را به همه ی عزیزان تبریک می گویم.

از اینکه به صحبت های من توجه کردید از همه ی شما عزیزان سپاسگذارم.


نگارش :مسافر محمدرضا