گاهی عقل با مغز اشتباه می شود،جایگاه عقل در مغز نیست،مغز مترجمی است برای عقل،عقل دقیقاً آن چیزی است که هیچ وقت اشتباه نمی کند منتهی این ما هستیم که نور را از عقل می گیریم،عقل دشمن بزرگی دارد و بی نهایت خطرناک است، آن نفس است.

گاهی جهل ما باعث می شودکه زیبایی را نبینیم در وادی گفته می شود اگر سیلی به خودت بزنی ندایی در درونت می گوید که برای چی می خواهی بزنی؟این جدال بین عقل و نفس است و این که نفس یا عقل چه قدر موفق شوند به میزان دانایی بستگی دارد.

ما انسان ها عادت داریم به یک نیروی مافوق تکیه کنیم و این نیرو ما را یاری می دهد و قدرت می دهد اما درباره خود می توانیم به این نیرو تکیه کنیم ،می توانیم بگوییم چه قدر به عقلمان تکیه کنیم؟

زمانی یه فرمان عقل می رسیم که به نفس مطمئنه نزدیک شویم زمانی به فرمان عقل می رسیم که این جنگ درونی از بین برود.

مردم شهر وجودی ما شروع به عیش و نوش می کنند زمانی که به خودمان می آییم دوباره از عقل استفاده می کنیم.گاه بین نفس اماره و لوامه و مطمئنه می مانیم و حلقه های تکرار شونده برای همین است که به نفس مطمئنه برسیم ،که به هر چه دلمون می خواهد برسیم و به هرچه می رسیم حق است.

فعلاً که در پله های اول هستیم هر چه قدر راه می خواهد باشد مهم قدم اول است ما باید بپذیریم که عقل ما نقص ندارد این نادانی های ماست که روی عقل پرده می کشد و وقتی می پذیریم که جهل داریم و با این پذیرش شروع به یادگیری نماییم و به عقل نزدیک شویم.

نفس اماره درون ما هست و در پیامبر ما هم بود.این وادی بر من تاثیر بسیاری داشت این که نیازی نیست برای این که بفهمم چه چیز درست است و چه چیز غلط از همه بپرسم.

شخصی برای انجام کارهایش از هر کس می پرسید چه چیز غلط و چه درست است روزی به عالمی رسید و او به مرد گفت نیازی به این کار نیست کافی است ببینی از بین کارهای درست کدام درست تر است

حکایت ما هم همین است آموزش گرفتن نه تنها در کنگره بلکه در کل کائنات ما را به آن چه درونمان است نزذیک می کند و این اصل خود شناسی است.

با احترام: همسفر آمنه