....در مورد صبر من معتقد بودم که صبر کار ادم های تنبل است و خودم نیز ادم عجولی بودم اما در کنگره یاد گرفتم که باید پارامتر زمان را در مورد هر مسئله ای در نظر گرفت و برای به نتیجه رسیدن باید صبر کرد و صبر به معنی سکون نیست بلکه در دل هر صبری باید حرکت نهفته باشد.در مورد وکیل اگر ما اعتقاد داریم که خداوند قادر مطلق است پس باید که او را وکیل خود قرار دهیم و این بدان معنی نیست که ما فقط توکل کرده و هیچ کاری انجام ندهیم و مسئولیت کارهای خود را به خدا بدهیم بلکه ما کار خود را به بهترین شکل انجام میدهیم و بعد از ان به خدا توکل می کنیم چون خداوند بهتر از هر کسی اگاه به مسائل ماست.در مورد رضا باید بگویم که هیچ حسی شیرین تر از این نیست که ما از خود از خودمان رضایت داشته باشیم و بعد از ان راضی باشیم به رضای خداوند و این حس باعث می شود که ما در زندگی خود به ارامش برسیم.در مورد تسلیم نیز می توانم اینگونه بگویم که ما برای تسلیم بودن در برابر خداوند و مقدرات او باید تسلیم رب یا مربی زمینی خود باشیم مثل اطاعت کردن از فرمان های راهنما در کنگره و من الان متوجه می شوم که تمامی مطالبی که راهنما در سفر به من گوش زد می کرد همگی به نفع من بوده چون راهنما این مسیر را طی کرده و نسبت به خیلی از مسائل اگاهی دارد که من شاید برایم روشن نباشد.

با احترام:مسافر هانی